ಬರೆಯುವೆ ನಿನಗಾಗಿ...

ಪ್ರೀತಿಯ ಪುಟ್ಟಿ.... 

ದಿನ ಅದೇ ರಾಗ ಅದೇ ಹಾಡು ಅಂತ ಬೇಜಾರ್ ಮಾಡ್ಕೋಬೇಡ.. ನಿನ್ನ ಅದೆಷ್ಟು ಪ್ರೀತಿಸ್ತಿದ್ದೀನಿ ನಾನು ಅಂತ ಹೇಳೋಕೆ ಬೇರೆ ದಾರಿ ಇಲ್ಲ ಕಣೇ... ನಿನ್ನ ಮೇಲೆ ತುಂಬಾ ನಂಬಿಕೆ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದೀನಿ ಕಣೇ. ಆದ್ರೆ ನೀನು? ಆ ನಂಬಿಕೆಗೆ ದ್ರೋಹ ಮಾಡ್ತಿದ್ದೀನಿ ಅಂತ ಅನ್ನಿಸ್ತಿಲ್ಲವೇನೆ? ನೀವು ಹುಡ್ಗೀರು, ಪ್ರೀತಿ ಅಂತ ನಾಟಕ ಆಡಿ ಕಡೆಗೆ ಎಲ್ಲ ಮರೆತು ಆರಾಮಗಿರ್ತೀರ.. ಆದ್ರೆ ನಾವು ಹಾಗಲ್ಲ ಕಣೇ, ತುಂಬಾನೇ ಹಚ್ಹ್ಕೊತೀವಿ. ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ಪ್ರೀತಿ ಮಾಡ್ತಿವಿ. ನಂಬಿಕೆ ಇಟ್ಟಿರ್ತೀವಿ. ಅದಕ್ಕೆ ಏನೋ ನಂಗೆ ಈ ಕಷ್ಟ ಬಂದಿರೋದು?

ಹೌದು ಕಣೇ, ನಾನು ಅಂದುಕೊಂಡಿರಲಿಲ್ಲ ನೀನು ಹೀಗೆ ಮಾಡ್ತೀಯ ಅಂತ. ಒಂದು ಮೆಸೇಜ್ ಗೆ Reply ಮಾಡ್ಲಿಲ್ಲ ಅಂದ್ರೆ ಪರಸ್ಪರ ಎಷ್ಟು ಬೇಜಾರ್ ಮಾಡ್ಕೊತಿದ್ವಿ ಆಲ್ವಾ? ಒಂದೊಂದು ದಿನ ನಾನು ಕಾಲ್ ಮಾಡದೆ ಇದ್ರು, ಕಾದು ಕಾದು ಕಡೆಗೆ ನೀನೆ ಕಾಲ್ ಮಾಡಿ ತೃಪ್ತಿ ಆಗೋವಷ್ಟು ಮಾತಾಡ್ತಿದ್ದೆ. ಮತ್ತೆ ಅದೇ ಒಲವಿನ ಸಂಭಾಷಣೆ ಮುಂದುವರಿತಾ ಇತ್ತು. ನಿನ್ನೊಂದಿಗೆ ಆಡುತ್ತಿದ್ದ ಮಾತು, ಜಗಳ, ತುಂಟಾಟ ಅದೇನೋ ಖುಷಿ ಇತ್ತು.

ಬಹುಶಃ ನಿಂಗೆ ನೆನಪಿರಬಹುದು, ನಾನು ನಿನ್ನ ನೋಡಿದ್ದು ಕಳೆದ ವರ್ಷ ದೀಪಾವಳಿಯಂದು. ನೀನು ಒಳಗೆ ಅಡುಗೆ ಮನೇಲಿ ಬ್ಯುಸಿಯಾಗಿದ್ರೂ, ನಾನು ನಿನ್ನ ಕದ್ದು ಕದ್ದು ಇಣುಕಿ ನೋಡ್ತಿದ್ದೆ. ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ಅದೇನೋ ಒಂತರಾ ಆಕರ್ಷಣೆ ಇತ್ತು. ನಿನ್ನ ಜೊತೇಲಿ ಹೆಚ್ಚು ಹೆಚ್ಚು ಮಾತಾಡಬೇಕು ಅಂತ ಅನ್ನಿಸ್ತಿತ್ತು. ಆಗ್ಲೇ ನೀನು ನನ್ನ ಮನಸನ್ನ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದ್ದು. ಆಗ ಶುರುವಾದ ಆಸೆಯ ಭಾವ ಪ್ರೀತಿಯಾಗಿ ತಿರುಗೋಕೆ ತುಂಬಾ ಸಮಯ ಏನು ಬೇಕಾಗಲಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಗೂಡು ಕಟ್ಟಿದೆ, ನಿನ್ನ ಅಲ್ಲೇ ಬೆಚ್ಚಗೆ ಕೂರಿಸಿದ್ದೆ. ಇದೆಲ್ಲ ನಿಂಗೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ತಿಳಿದಿರೋ ವಿಷಯನೇ. ಆದ್ರೆ, ನೀನು ಯಾವಾಗ ಆ ಗೂಡಿಂದ ಹಾರಿಹೊದೆಯೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ನಾನು ಮಾತ್ರ ಕ್ಷಣ-ಕ್ಷಣ ಸಾಯ್ತಾನೆ ಇದ್ದೀನಿ. ನನ್ನ ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗೋ ಮನಸ್ಸಾದ್ರು ಹೇಗೆ ಬಂತು? Pls ನನ್ನ ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗಬೇಡ. ಪ್ರತಿ ದಿನ ನನ್ನ ಮೆಸೇಜ್ ಗೆ, ಕಾಲ್ ಗೆ ಹಾತೊರಿತಾ ಇದ್ದೆ ಅಲ್ವಾ? ಇವೊತ್ತು ನಿಂಗೆ ಇದೆಲ್ಲ ನೆನಪಿಲ್ವೇನೆ? ಹೇಳೇ ಪುಟ್ಟಿ, ಯಾಕೆ ಹೀಗೆ ಮಾಡ್ತಾ ಇದ್ದೀಯ?

ನಿಂಗೆ ನನಗಿಂತ ಚೆನ್ನಾಗಿರೋ ಹುಡುಗ ಸಿಗಬಹುದು ನಿಜ. ಆದ್ರೆ ನನ್ನ ನಿಸ್ವಾರ್ಥ ಪ್ರೀತಿಗೆ ನೀನು ಮೋಸ ಮಾಡ್ತಿದ್ದೀಯ ಅಂತ ಅನ್ನಿಸ್ತಿಲ್ವೇನೆ ನಿಂಗೆ? ಇದು ನ್ಯಾಯನಾ? ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ನಾನು ಏನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಿದ್ದೆ ನಿಂಗೆ? ಮನಸ್ಸು ಬಿಚ್ಚಿ ಮಾತಾಡ್ತಾ ಇದ್ವಿ. ಕಷ್ಟ-ಸುಖ ಹೇಳ್ಕೋತಾ ಇದ್ವಿ. ನಿನ್ನ ನೋವಿಗೆ ನನ್ನ ಹೃದಯ ಮಿಡಿತಾ ಇತ್ತು. ಕಣ್ಣೀರು ಸುರಿಸ್ತಾ ಇದ್ದೆ. ನಿನ್ನ ಮಗು ತರ ಅಂದುಕೊಂಡು ಸಮಾಧಾನ ಮಾಡ್ತಾ ಇದ್ದೆ. ನೀನು ಎಲ್ಲ ನೋವುಗಳನ್ನ ಮರೆತು ನನ್ನ ಬಾಹುಗಳಲ್ಲಿ ಬಂಧಿಯಾಗ್ತಿದ್ದೆ. ಮತ್ತದೇ ಮಾತು, ಸೆಲ್ ಫೋನಲ್ಲಿ ಗಂಟೆಗಟ್ಟಲೆ ಸಂಭಾಷಣೆ, ಹುಚ್ಚು ಹುಚ್ಚಾದ SMS ಗಳು. ಈಗ ಅದ್ಯಾವುದು ಇಲ್ಲ. ಬರಿಯ ನೆನಪುಗಳು ಮಾತ್ರ. ಯಾಕೆ? ಏನಾಯ್ತು ನಿಂಗೆ? ನೀನು ದೂರ ಮಾಡಿ ಹೋದಾಗಿಂದ ನಾನು ನಾನಾಗಿ ಉಳಿದಿಲ್ಲ ಕಣೇ. ಹುಚ್ಹ ಆಗಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದೀನಿ. ಮನೆ, ಕೆಲಸ ಯಾವುದು ಬೇಡ ಅನ್ಸುತ್ತೆ. ಪ್ಲೀಸ್ ಉತ್ತರ ಕೊಡು..

ಕೊನೆದಾಗಿ ಒಂದೇ ಒಂದು ಮಾತು, ಇದನ್ನೆಲ್ಲಾ ನಿಂಗೆ ಪುನಃ ನೆನಪು ಮಾಡಿದೆ ಅಂತ ಬೇಜಾರ್ ಮಾಡ್ಕೋಬೇಡ. ಯಾಕಂದೆ, ನೀನು ಬೇಜಾರ್ ಮಾಡ್ಕೊಂಡ್ರು Again ದುಃಖ ಪಡೋನು ನಾನು. ಬಹುಶಃ ನೀನು ಎಲ್ಲಾನು ಮರೆತಿರಬಹುದು ಅಂತ ಜ್ಞಾಪಕ ಮಾಡಿದೆ ಅಷ್ಟೇ.....

--
Only Your's for the Rest of My Life..!!!

(ಸ್ಪೂರ್ತಿ : ಈ ಗುಲಾಬಿಯು ನಿನಗಾಗಿ)

ಯಾಕೋ ಕಾಣೆ..

ತುಂಬಾ ದಿನಗಳಿಂದ ಬಿಡುವೇ ಸಿಗುತ್ತಿಲ್ಲ ಹಾಗಾಗಿ ಬ್ಲಾಗ್ ಬರೆಯೋಕೆ ಆಗ್ತಾ ಇಲ್ಲ. ಬೇರೆ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳೋವಂತಾ ವಿಷಯಗಳು ಏನೂ ಇಲ್ಲ. ಆದರೂ, ಮನಸಿನಲ್ಲಿ ಬಹಳ ವಿಚಾರಗಳು ನನ್ನನ್ನ ದಿನನಿತ್ಯ ಖಿನ್ನವಾಗುವಂತೆ ಮಾಡ್ತಾ ಇವೆ. ನಾನು ಎಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಪ್ರಯತ್ನಪಟ್ಟರೂ, ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಆದಷ್ಟೂ ಉತ್ಸಾಹದಿಂದ ಇರಬೇಕು ಅಂದುಕೊಂಡರೂ ಆಗ್ತಾನೇ ಇಲ್ಲ. ಈ ಕೆಲದಿನಗಳಿಂದ ನನ್ನ ಜೀವನದಲ್ಲಾದ ಬದಲಾವಣೆಗಳು ಮತ್ತು ನಾನೇ ರೂಢಿಸಿಕೊಂಡ ಕೆಲ ಶೈಲಿಗಳು ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ನನಗೇ ಅಸಹ್ಯ- ನಾಚಿಕೆ ಮೂಡುವಂತೆ ಮಾಡಿವೆ. ಏನಾದ್ರೂ ಒಂದು ಗುರಿ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳೋಣ ಅಂದುಕೊಂಡರೂ ಆಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಮನಸ್ಸು ಯಾವುದಕ್ಕೂ ರಾಜಿ ಆಗ್ತಾನೇ ಇಲ್ಲ. ಇವನೇನಪ್ಪ ಪುನಃ-ಪುನಃ ಅದನ್ನೇ ಹೇಳಿ ಬೋರ್ ಹೊಡೆಸುತ್ತಾನೆ ಅಂದುಕೋಬೇಡಿ. ಯಾಕಂದ್ರೆ ನನಗೇ ಇದನ್ನ ಬಿಟ್ರೆ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳೋಕೆ ಬೇರೆ ಯಾವ ವಿಷಯಗಳೂ ಇಲ್ಲ, ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳೋವಂತಾ ಕೆಲಸಗಳನ್ನೂ ಕೂಡ ಮಾಡಿಲ್ಲ. ಇನ್ನೂ ತುಂಬಾ ಇದೆ ಆದ್ರೆ ಈಗ ಬಿಡುವಿಲ್ಲ. ಮತ್ತೆ ಎಂದಾದರು ಬಿಡುವು ಸಿಕ್ಕಾಗ ಎಲ್ಲ ಹೇಳ್ತೀನಿ. ಆದ್ರೆ ನಿಮಗೆ ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಏನಾದ್ರು ಬರೀಬೇಕು ಅನ್ನಿಸಿದ್ರೆ ದಯವಿಟ್ಟು ಇ-ಮೇಲ್ ಮಾಡಿ.

ಪ್ರೀತಿಯೆಂದರೆ ಹೀಗೇನಾ?!

ತು೦ಬಾ ದಿನಗಳಿ೦ದ ಕೆಲಸ ತುಸು ಜಾಸ್ತಿ ಇತ್ತು, ಬಿಡುವು ಸಿಕ್ಕಿರಲಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿ ಬ್ಲಾಗ್ ಬರೆಯಲಿಕ್ಕೆ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಈಗಲೂ ಕೆಲಸ ಮ೦ಡಿ ಉದ್ದ ಇದೆ, ಆದ್ರೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಬಿಡುವು ಮಾಡಿಕೊ೦ಡು ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದೆನೆ.


ಅದೇನಾಯ್ತೋ ಕಾಣೆ, ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಮನಸ್ಸು ತು೦ಬಾ ಭಾವುಕವಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದೆ. ಮನದಾಳದಲ್ಲಿ ಅಡಗಿದ್ದ ಅಷ್ಟೂ ಭಾವನೆಗಳೂ ಕೆಲದಿನಗಳಿ೦ದ ಮನಸನ್ನ ಚೂರು ಚೂರಾಗಿ ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟಿವೆ. ಎಲ್ಲಿಯೂ ಸಮಾಧಾನ ಸಿಗ್ತಾನೆ ಇಲ್ಲ. ಇದಕ್ಕೆಲ್ಲ ಕಾರಣ ನಾನು ಮಾಡಿದ ಒ೦ದೇ ಒ೦ದು ತಪ್ಪು, "ಪ್ರೀತಿ".

ನಾನು ನನ್ನ ಇಷ್ಟು ವರ್ಷಗಳ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಯಾವತ್ತಿಗೂ ಪ್ರೀತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಆಸಕ್ತಿ ತೋರಿದವನೇ ಅಲ್ಲ, ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಭಯವೂ ಇತ್ತು. ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದ೦ತೆ ನನ್ನ ಬುದ್ದಿಗೆ ಅದೆನಾಯ್ತೋ ಕಾಣೆ, ಅದ್ಯಾವ ಮಾಹೆ ಆವರಿಸಿಕೊ೦ಡಿತೋ ಕಾಣೆ ಅಥವಾ ಮನಸು ಒ೦ಟಿಯಾಗಿ ಇರಲಾರದೆ ಸಾ೦ಗತ್ಯವನ್ನ ಬಯಸಿತೋ ಕಾಣೆ. ಕೆಲತಿ೦ಗಳ ಹಿ೦ದೆ ಅದರ ಬಲೆಗೆ ಬಿದ್ದೆ, ಈಗ ಅದರಿ೦ದಾದ ಪರಿಣಾಮಕ್ಕೆ ಪಶ್ಚಾತಾಃಪ ಪಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಪ್ರತಿದಿನ ಮಾನಸಿಕ ಹಿ೦ಸೆ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ನನ್ನ ಮನದಾಳದ ನೊವುಗಳು ನನ್ನನ್ನ ಮೌನವಾಗಿ ಅಳುವ೦ತೆ ಮಾಡಿವೆ, ಅಳುತಿದ್ದೇನೆ ಕೂಡ.

ನನಗೆ ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ ಅನ್ನೋ ಬೇಜಾರು ಒ೦ಚೂರು ಇಲ್ಲ. ಆದ್ರೆ, ನನ್ನವಳಿಗೆ ನನ್ನ ಭಾವನೆಗಳೇಕೆ ಅರ್ಥವಾಗ್ಲಿಲ್ಲ ಅನ್ನೋದನ್ನ ನೆನಿಸಿಕೊ೦ಡ್ರೆನೇ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ತು೦ಬಾ ನೋವಾಗುತ್ತೆ. ಆದ್ರೂ ಒ೦ದು ಸಮಾಧಾನದ ಸ೦ಗತಿ ಏನ೦ದ್ರೆ, ನನ್ನ ಜೀವನಕ್ಕೆ ಸಾಕಾಗಿ ಉಳಿಯುವಷ್ಟು ಪ್ರೀತಿಯ ನೆನಪನ್ನು ನನ್ನವಳು ಧಾರೆ ಎರೆದಿದ್ದಾಳೆ. ಅವಳ ಮೊಹದಲ್ಲಿದ್ದ ಪ್ರತೀ ಗಳಿಗೆಯೂ ಉಲ್ಲಾಸ. ಈಗಲೂ ಸಹ ಅವಳನ್ನೇ ಜಪಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಕಾರಣ ಅದನ್ನ ಬಿಟ್ರೆ ನ೦ಗೆ ಬೇರೆ ಕೆಲ್ಸ ಇಲ್ಲ ಅ೦ತಲ್ಲ ಅಥವಾ ಅವಳನ್ನ ಬಿಟ್ಟು ನ೦ಗೆ ಬಾಳೋಕಾಗಲ್ಲ ಅ೦ತಲ್ಲ.   ನನ್ನ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ನಾನು ಎ೦ದೂ ಅನುಭವಿಸದೇ ಇದ್ದ ಪ್ರೀತಿಯ ಸಾಕಷ್ಟು ಅನುಭವಗಳನ್ನ ನ೦ಗೆ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾಳೆ. ಒಳ್ಳೆ ಹುಡ್ಗಿ, ನ೦ಗೆ ಅವಳೇ ಸ್ಪೂರ್ತಿ...

ಮತ್ತದೇ ಬೇಸರ...

ತೀರ ಇತ್ತೀಚಿಗೆ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ತುಂಬಾನೆ ಕಿರಿ-ಕಿರಿ ಮಾಡ್ತಾ ಇದೆ. ಯಾವುದಕ್ಕೂ ಸರಿಯಾಗಿ ಸ್ಪಂದಿಸೋದೆ ಇಲ್ಲ. ಅದೇನಾಯ್ತೋ ಕಾಣೆ, ಭಯಂಕರ ಆಲಸ್ಯ! ಚೈತನ್ಯನೆ ಇಲ್ಲದೆ ಇರೋ ಹಾಗೆ, ಮನಸ್ಸಲ್ಲಿ  ಯಾವೊದೋ ಒಂದು ಗಂಭೀರವಾದ ವಿಚಾರ ಕೊರೆಯುತ್ತಿದೆ. ಅದನ್ನ ಎಷ್ಟೇ ಲಘುವಾಗಿ ಪರಿಗಣಿಸಿದರೂ ಹಲವು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಕೆಣಕಿ ಬರುತ್ತಿವೆ. ಆದ್ರೆ ಯಾವುದಕ್ಕೂ ಸರಿಯಾದ ಸಮಾಧಾನ ಸಿಗ್ತಾನೆ ಇಲ್ಲ. ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಮನಸ್ಸನ್ನ ಎಷ್ಟು ಘಾಸಿ ಮಾಡಿವೆ ಅಂತಂದ್ರೆ, ನಾನು ಎಷ್ಟೇ ಪ್ರಯತ್ನಪಟ್ಟರೂ ಮಾನಸಿಕವಾಗಿ ಯಾವುದೇ ತರನಾದ ಧನಾತ್ಮಕ ಲಕ್ಷಣಗಳು ಗೋಚರಿಸುತ್ತಲೇ ಇಲ್ಲ. ಜೀವನದ ಮೇಲೆ ತಾತ್ಸಾರ ಜಾಸ್ತಿ ಆಗುತ್ತಲೇ ಇದೆ.

ಮರೆಯದ ನೆನಪುಗಳು...

ಅಬ್ಬಾ! ನಮ್ಮ ಬದುಕು ಎಷ್ಟೊಂದು ವಿಚಿತ್ರ ಅಲ್ವಾ? ಯಾವುದೂ ಸರಿಯಾಗಿ ನಡೆಯೋದೇ ಇಲ್ಲ. ಎಲ್ಲ ಕಡೆನೂ ಎಡವಟ್ಟು.  ಯಾವುದಕ್ಕೂ ಹೋಲಿಕೆನೇ ಇರೋಲ್ಲ.  ಇದನ್ನ ಯಾಕೆ ಹೇಳ್ತಾ ಇದೀನಿ ಅಂದ್ರೆ? ನನ್ನ ಜೀವನದ ಬಹುಪಾಲು ದಿನಗಳನ್ನ ಖುಷಿ ಇಂದ ಲವಲವಿಕೆ ಇಂದ ಕಳೆದಿದ್ದೀನಿ, ಆದ್ರೆ ಇತ್ತೀಚಿಗೆ ಕೆಲದಿನಗಳಿಂದ ಆ ಖುಷಿ ಎಲ್ಲೊ ಮರೆಯಾಗಿದೆ ಅಂತ ನನಗೆ ಅನ್ನಿಸ್ತಾ ಇದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಕಾರಣಗಳನ್ನ ಸತತ ಎರಡು ತಿಂಗಳಿಂದ ಪ್ರತಿ ರಾತ್ರಿ ಹುಡುಕುತ್ತಾ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ (ಎರಡು ತಿಂಗಳಿಗಿಂತ ಮುಂಚೆ ನನಗೆ ಈ ಥರಾ ಅನ್ನಿಸಿರಲಿಲ್ಲ), ಆದ್ರೆ ಇದುವರೆವಿಗೂ ಏನು? ಯಾಕೆ? ಅಂತ ಗೊತ್ತಾಗಿಯೇ ಇಲ್ಲ. ಏನೋ ಒಂಥರಾ! ಜೀವನಾನೆ ಬೇಡ ಅನ್ನಿಸೋ ಹಾಗೆ ಜಿಗುಪ್ಸೆ, ಆಲಸ್ಯ. ಯಾಕೆ ಹೀಗಾಗ್ತಾ ಇದೆ ಅಂತ ತಿಳ್ಕೊಳೋ ಹಂಬಲ ದಿನೇ ದಿನೇ ಜಾಸ್ತಿ ಆಗ್ತಾನೆ ಇದೆಯೇ ವಿನಃ, ಅದನ್ನ ಮರೆತು ಬೇರೆ ವಿಷಯದ ಬಗ್ಗೆ ಗಮನ ಕೂಡೋಕೆ ಮನಸು ಒಪ್ತಾನೇ ಇಲ್ಲ. ಹಗಲಲ್ಲಿ ಯಾಂತ್ರಿಕ ಬದುಕು, ಸಾಕಪ್ಪ ಅನ್ನಿಸೋವಷ್ಟು ಕೆಲಸ, ಇದೆಲ್ಲದರ ಮಧ್ಯೆ ರಾತ್ರಿ ಹಾಳಾದ ಯೋಚನೆಗಳು ಒಂದೊಂದು ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಎಷ್ಟು ಘಾಸಿ ಮಾಡಿವೆ ಅಂದ್ರೆ ಭಯ ಶುರುವಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದೆ ಮುಂದೆ ಏನಾಗುತ್ತೋ ಅಂತ. ಬಿಡುವಿರೋವಾಗ ಎಲ್ಲಾದರು ಹೊರಗಡೆ ಹೋದ್ರೆ ಏನೋ ಒಂಥರಾ! ಯಾವುದ್ಯಾವುದೋ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಬಾರದ ತಲೆ ಕೆಡಿಸೋ ಯೋಚನೆಗಳು(ತಲೆ ಇದ್ರೆ ತಾನೇ ಕೆಡೋಕೆ ಅನ್ಕೊತೀರ?). ಮನಸ್ಸು ತೀರ ಅಂತರ್ಮುಖಿ ಆಗಿ ಬಿಡುತ್ತೆ. ಇನ್ನು ಎನೇನೋ ಅನ್ನ್ಸುತ್ತೆ ಆದ್ರೆ ಅದನ್ನೆಲ್ಲ ಹೇಗೆ ಹೇಳೋದು ಪದಗಳೇ ಸಿಗ್ತಾ ಇಲ್ಲ. ನೋಡೋಣ ಎಲ್ಲಿವರೆಗೆ ಈ ಥರಾ ಅನ್ನಿಸುತ್ತೆ? ಆದರೂ ಇದೂ ಒಂಥರಾ ಹಿತ ಅನ್ನಿಸುತ್ತೆ. Anyway, Let me hope for the best..

ನಿದಿರೆ ಇಲ್ಲದ ರಾತ್ರಿಗಳು...!

    ಎದೆನೋವು! ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಆತಂಕ, ತಳಮಳ ಉಂಟಾದಾಗಲೆಲ್ಲ ನನ್ನನ್ನು ಕಾಡುತ್ತಿರುವ ಅಸಾಧ್ಯ ನೋವು. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ತುಂಬಾ ಜಾಸ್ತಿ ಅನ್ನಿಸಿದಾಗ ಎರಡು ಮಾತ್ರೆ ನುಂಗಿ, ಒಂದು ಗ್ಲಾಸ್ ನೀರು ಕುಡಿತೀನಿ. ಅದರೂ ಸರಿ ಹೋಗಲ್ಲ. ಬಡ್ಡಿಮಗಂದು! ಹಗಲಲ್ಲಿ ಏನೂ ಅನ್ನಿಸೋಲ್ಲ, ರಾತ್ರಿ ಹತ್ತರ ನಂತರ ಶುರುವಾಗಿ ಬಿಡುತ್ತೆ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ರಾತ್ರಿ ಪೂರ್ತಿ ಇದ್ದು ನಿದ್ದೆ ಮಾಡೋಕೆ ಆಗೋಲ್ಲ.  ಆಗಾಗ ನೆನಪುಗಳು ಕನಸಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಕಾಡ್ತವೆ ಅಂದ್ರೆ, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ತೀರ ಸನಿಹಕ್ಕೆ ಬಂದು ಆಲಂಗಿಸಿದಂತೆ ತೋರಿ ಬಿಡುತ್ತವೆ. ಆ ನೆನಪುಗಳನ್ನ ಮೆಲಕು ಹಾಕುವಾಗಲೆಲ್ಲ ಹೃದಯ ಬಡಿತದಲ್ಲೂ ಏರುಪೇರು! ಆ ಮಧುರ ಕ್ಷಣಗಳನ್ನ ನೆನಸಿಕೊಂಡ್ರೆ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಹರ್ಷವೋ, ದುಃಖವೋ, ಸಂಕಟವೋ ಅದೆನಾಗುತ್ತೆ ಅಂತ ತಿಳಿಯದು. ಎದೆನೋವು ತುಂಬಾ ಜಾಸ್ತಿ ಆದಾಗ ಮಾತ್ರೆ ತಿಂದು ಎದೆ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಹಿಡಿದು ಕುಳಿತಾಗ ಯಾರೋ ಬಂದು "Take It Easy" ಎಂದು ತಲೆ ಸವರಿದ ಹಾಗಾಗುತ್ತೆ.

   "ಇನ್ನು ಎಷ್ಟು ದಿನ ಅಂತ ಹೀಗೆ ಇರ್ತೀಯ ಬೇಗ ಮಾಡುವೆ ಮಾಡ್ಕೋ" ಅಂತ ಯಾರಾದ್ರು ಹೇಳಿದ್ರೆ ತುಂಬಾ ಕೋಪ ಸಹಿಸಲಾರದಷ್ಟು ಸಿಟ್ಟು. ಹೌದು ಬೇರೆ ಯಾವ ತರಹದ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ, ಏನೋ ಒಂಥರಾ! ಮನಸ್ಸಿಗೆ ನೆಮ್ಮದಿನೇ ಇಲ್ಲ. ಎಷ್ಟೋ ಸಲ ಸತ್ತೆಬಿಡೋಣ ಅನ್ನಿಸ್ತದೆ, ಆದ್ರೆ  ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಇಷ್ಟು ಬೇಗ ಸಾಯೋಕೆ ನಂಗೆ ಅಂತದ್ದು ಏನಾಗಿದೆ ಅನ್ನಿಸ್ತದೆ. ಇನ್ನು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ  ನನ್ನ ಭಾವನೆಗಳನ್ನ ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳೋರು  ಯಾರೂ ಇಲ್ಲವಲ್ಲ ಅಂತ ತೀರ ದುಃಖ ಕೂಡ ಆಗುತ್ತೆ. ರಾತ್ರಿ ಹೊತ್ತು ಒಬ್ಬನೇ ಕುಳಿತುಕೊಂಡು ಸಿಗರೆಟಿಂದ ಹೋಗೆ ಸುರುಳಿ ಸುರುಳಿಯಾಗಿ ಬಿಡ್ತಾ, ಅಷ್ ಟ್ರೇ ಹುಡುಕುವಾಗ ಇಷ್ಟೇನಾ ಜೀವನ ಅಂತ ಬೇಸರ ಕೂಡ ಆಗುತ್ತೆ.

  ದಿನ ರಾತ್ರಿ ಮಲಗೋಣ ಅಂತ ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿದರೆ ಸಾಕು ಅದೇ ನೆನಪುಗಳು. ಹಗಲಲ್ಲಿ ಮರೆತಹಾಗಿರೋ ಎಲ್ಲ ನೆನಪುಗಳೂ ರಾತ್ರಿ ವೇಳೆ ಒಮ್ಮೆಲೇ ಬಂದು ದಾಳಿ ಮಾಡುತ್ವೆ. 'ಅತೀ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳೋದು ಬೇಡ ಆದಷ್ಟು ಮರೆಯೋಣ ಅಂದುಕೊಂಡಾಗಲೆಲ್ಲಾ, ಜಾಸ್ತಿ ಆಗುತ್ತೆ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ದೇವರ ಹತ್ರ ಬೇಡ್ಕೊತೀನಿ, 'ಆದಷ್ಟು ಬೇಗ ನನ್ನ ಈ ಖಾಯಿಲೆಯಿಂದ ಪಾರುಮಾಡು ಅಂತ. ನಂಗೆ ಈಗಲೂ ಕೂಡ ತಿಳಿಯುತ್ತಿಲ್ಲ ಈ ಥರಾ ಯಾಕೆ ಅಂತ! ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಎಷ್ಟು ಹಿತ ಅನ್ನಿಸುತ್ತೆ ಅಂದ್ರೆ ಇದು ಭ್ರಮೇನೋ? ನಿಜಾನೋ? ಒಂದು ಅರ್ಥ ಆಗೋಲ್ಲ. ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳೋಕೆ ಪ್ರಯತ್ನ ಪಟ್ಟಾಗಲೆಲ್ಲ ನಿರಾಶೆ. ಯಾಕಂದ್ರೆ ಏನೊಂದೂ ಅರ್ಥ ಆಗೋದಿಲ್ಲ.

  ಸುಮಾರು ಒಂದು ಐದಾರು ತಿಂಗಳಾಗಿರಬಹುದು, ಈ ಥರಾ ಭಾವನೆಗಳು ಮಾನಸಿಕವಾಗಿ ಹತ್ತಿರ ಬಂದಿರೋದು. ಆ ಭಾವನೆಗಳಿಂದಲೇ, ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ತಳ-ಮಳ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅರಿವಾಗದ, ಕಾರಣ ತಿಳಿಯದ ಅನ್ಯಮನಸ್ಕತೆ.  ಆಫೀಸಿನಲ್ಲಿ ಒಂಟಿಯಾಗಿ ಕುಳಿತಾಗ, ನಡು ರಾತ್ರಿವರೆಗೂ ಟಿ.ವಿ ನೋಡುವಾಗ ಆಗಾಗ ಅದರ ಬಗ್ಗೆಯೇ ಚಿಂತೆ.ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಆ ನೆನಪುಗಳು ಎಷ್ಟು ಹಿತವಾಗಿರುತ್ತೆ ಅಂದ್ರೆ, ಚೇತೋಹಾರಿ ಅನ್ನಿಸುತ್ತೆ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅದೇ ನನ್ನ ಮಾನಸಿಕ ಬಳಲಿಕೆಯ ಕಾರಣ ಎನಿಸಿ, ಒಂದು ರೀತಿಯ ತೊಳಲಾಟ ಶುರುವಾಗಿ ಬಿಡುತ್ತೆ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ನನ್ನ ಈ ಒಂಟಿತನವೇ ಕಾರಣ ಅನ್ನಿಸಿಬಿಡುತ್ತೆ. ಆದ್ರೆ, ಯಾವುದೇ ಒಂದು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಕಾರಣವೂ ತೋಚದೆ ನಾನು ನಿಸ್ಸಹಾಯಕನಂತೆ ಹೊರಳಾಡೋದಂತೂ ನಿಜ...

ಹಾಗೆ ಸುಮ್ಮನೆ- 2

ಅಬ್ಬಾ! ನೆನೆಸ್ಕೊಂಡ್ರೆ ಭಯ ಶುರು ಆಗ್ತದೆ. ಜೀವನ ಯಾಕೆ ಈ ಥರಾ? ವಿಚಿತ್ರ ಅಲ್ವಾ? ಅಂತದ್ದೇನು ಅಂತೀರಾ? ಅಯ್ಯೋ! ಏನ್ ಹೇಳಲಿ. ಜೀವನ ಒಂಥರಾ ನಮ್ಮಪ್ಪನ್ ಕಾಲದ ಹಳೆ ಸ್ಕೂಟರ್ ಥರಾ ಆಗೋಗಿದೆ. ಬಗ್ಗಿಸಿ ಬಗ್ಗಿಸಿ ಕಿಕ್ಕ್ ಹೊಡೆದು ಸ್ಟಾರ್ಟ್ ಮಾಡಬೇಕು. Pick Up, ಮೈಲೇಜ್ ಯಾವುದೂ ಇಲ್ಲ. ನಿಲ್ಲಿಸಿದರೆ ಸಾಕು ಪುನಃ ಸ್ಟಾರ್ಟ್ ಮಾಡೋಕೆ, ಹರ ಸಾಹಸ ಪಡಬೇಕು. ಯಾವುದಾದರು ಒಂದು ಯೋಚನೆ ಮಾಡಿದ್ರೆ ಅಲ್ಲೇ ನಿಂತುಬಿಡುತ್ತೆ ಮನಸು, ಮುಂದೆ ಹೋಗೋದೇ ಇಲ್ಲ. ಎಲ್ಲ ಒಂಥರಾ ಮಂಕಾದ ಹಾಗೆ. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಎದ್ದೆಳೋಕೆ ಸೋಮಾರಿತನ. ಇನ್ನು ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ ಆಫೀಸ್ ಗೆ ಹೊರಟೆ ಅಂದ್ರೆ, ಅರ್ಧ ದಿನದ ಕೆಲಸ ಮುಗಿದ ಹಾಗೆ. ಅಲ್ಲಿವರೆಗೂ ಯಾವುದಕ್ಕೂ ಮನಸಿರೋಲ್ಲ. ಇನ್ನು ಆಫೀಸ್ ಗೆ ಹೋದ್ರೆ, ಬೇಜಾರು. ಅದೇ ಆಫೀಸು, ಅದೇ ಕೆಲಸ, ಅದೇ Tension, ಅದೇ ಬಾಸ್. ಥೂ! ಹೊಸದೇನೂ ಇಲ್ಲ. ಎಲ್ಲ ಯಾಂತ್ರಿಕತೆ. ಒಂಥರಾ ನಾನು Mechene ಅಗೊಗಿದ್ದಿನಿ ಅನ್ಸುತ್ತೆ. ಹೊರಗಡೆ ಜನರನ್ನ ನೋಡ್ತಾ ಇದ್ರೆ, ಹೊಟ್ಟೆ ಉರಿ ಬರುತ್ತೆ. ಯಾಕೆ ಅಂತೀರಾ? ಎಲ್ಲರೂ ಸುಖಿ, ನಾನೊಬ್ಬನೇ ಮಾತ್ರ ಈ ಥರಾ ಅನ್ನಿಸಿಬಿಡುತ್ತೆ. ಒಂದೊಂದು ಸಲ ಆಳವಾಗಿ ಯೋಚನೆ ಮಾಡಿದಾಗ, "ಅಬ್ಬಾ! ಏನಪ್ಪಾ ಈ ಜನ, ಬದುಕೋಕೆ ಏನೆಲ್ಲ ಮಾಡ್ತಾರೆ?" ಅನ್ಕೊಂಡು ಸುಮ್ಮನಾಗ್ತೀನಿ. ಇದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಯಾಕೆ ಹೇಳ್ತಾ ಇದ್ದೀನಿ ಅಂದ್ರೆ, ಮೊನ್ನೆ ನನ್ನ ಹಳೆ ಸ್ನೇಹಿತರೊಬ್ಬರು ಫೋನ್ ಮಾಡಿದ್ರು(ತಪ್ಪು ತಿಳ್ಕೊಬೇಡಿ, ಸ್ನೇಹಿತರಲ್ಲಿ ಹಳೆಬರು ಅಂತಾ ಇರೋಲ್ಲ; ನಾವೇ ಅವರನ್ನ ತುಂಬಾ ದಿನಗಳಿಂದ ಭೇಟಿ ಮಾಡಿರೋಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿ) "ಏನಪ್ಪಾ ಸಮಾಚಾರ? ಹೇಗಿದೆ ಜೀವನ?" ಅಂತ ಕೇಳ್ದೆ. ಏನೇನೋ ಹೇಳ್ತಾ ಇದ್ರು. (ಅದನ್ನೆಲ್ಲ ಇನ್ನೊಂದು ಸಲ ಹೇಳ್ತೀನಿ) ಆಗ ಅನ್ಕೊಂಡೆ, "ಈ ಪ್ರಪಂಚನೆ ಹೀಗೆ" ಅಂತ. ಆಗ ನಿನ್ನೆ ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಅಮೇರಿಕಾದ ಒಬ್ಬ ಪ್ರಖ್ಯಾತ ಕಾದಂಬರಿಕಾರ ಜೆ.ಡಿ. ಸಾಲಿಂಜೆರ್ ಬಗ್ಗೆ ಲೇಖನ ಬಂದಿದ್ದು ನೆನಪಾಯ್ತು. ಪಾಪ ನಿನ್ನೆ ಅಂದ್ರೆ ಶುಕ್ರವಾರ ಸತ್ತೊದ್ರಂತೆ, ಎಂಥಾ ಮಹಾನ್ ವ್ಯಕ್ತಿ. ಕಳೆದ ನಾಲ್ಕೈದು ದಶಕಗಳಿಂದ. ಯಾರೊಬ್ಬರಿಗೂ ಸಂದರ್ಶನ ಕೊಟ್ಟಿಲ್ವಂತೆ, ಹಾಗೆ ಯಾವುದೇ ಪುಸ್ತಕವನ್ನೂ ಪ್ರಕಟ ಮಾಡಿಲ್ವಂತೆ. ಏಕಾಂಗಿಯಾಗೆ ಅರ್ದ ಜೀವನ ಕಳೆದಿದ್ದರಂತೆ. ನಿಜವಾಗಲು Great ಅನ್ನಿಸ್ತು. ಏನಾದ್ರು ಅವರು ಬದುಕಿದ್ದು, ಇಲ್ಲೇ ನಮ್ಮೊರಿನ ಹತ್ರ ಇದ್ದು, ಅವರ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿದಿದ್ರೆ ಗ್ಯಾರಂಟೀ ಅವರತ್ರ ಸಲಹೆ ಕೇಳ್ತಾ ಇದ್ದೆ.

ಹಾಗೆ ಸುಮ್ಮನೆ..

      ಯಾಕೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ, ಏನಾದ್ರು ಬರೆಯೋಣ ಅನ್ಕೋತೀನಿ, ಬರೆಯೋಕೆ ತುಂಬಾ ವಿಷಯಗಳು ಸಿಗುತ್ವೆ. ಆದ್ರೆ ಬರೆಯೋಕೆ ಕುಳಿತಾಗ ಯಾವುದೂ ತೋಚಲ್ಲ.. ಅದ್ರೂ ಈ ಸಲ ಬರಿಲೇ ಬೇಕು ಅಂತ ಧೃಡ ನಿರ್ಧಾರ ಮಾಡಿಯೇ ಕುಳಿತಿದ್ದೀನಿ. ಅದು ಬೇರೆ ಏನಿಲ್ಲ, ನನ್ನ ಮನಸಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ವಿಚಾರಗಳು ಹಾಗೆ ಉಳಿದು ಹೋಗಿವೆ, ಅದನ್ನ ಅಳಿಸಿ ಹಾಕೋಕೆ ಮತ್ತೆ ನನಗೆ ನಾನೇ ಸಮಾಧಾನ ಮಾಡ್ಕೊಳ್ಳೋಕೆ ನಿಮಗೆ ಕೆಲವೊಂದು ವಿಷಯಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಸಲಹೆ ಕೇಳ್ತೀನಿ. ದಯವಿಟ್ಟು ಕೋಪ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳದೆ, ಆದಷ್ಟು ನಿಮ್ಮ ನಿಮ್ಮ ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳನ್ನ ತಿಳಿಸಿ. ಮತ್ತೆ Sorry, ಯಾಕೆ ಅಂತೀರಾ? ಮೊನ್ನೆ ನಾನು ಬ್ಲಾಗ್ ಶುರು ಮಾಡಿದಾಗ ನಿಮಗೆಲ್ಲರಿಗೂ ನಮಸ್ಕಾರ ಮಾಡಿದ್ದೆ, ಅದಕ್ಕೆ ಕೆಲವು ಹಿತೈಷಿಗಳು ನಿಮ್ಮ ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳನ್ನ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದ್ದೀರ. ನಿಮಗೆ ತುಂಬಾ ತುಂಬಾ ಧನ್ಯವಾದಗಳು, ಮತ್ತು ನಾನು ನಿಮಗೆ ಅಭಾರಿ. ಈ ನಿಮ್ಮ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹವೇ ನನಗೆ ಸ್ಫೂರ್ತಿ. ಅಯ್ಯೋ! ನೋಡಿ ನಾನು ಯಾವಾಗಲೂ ಹೀಗೇನೆ, ಒಂದು ಕೆಲ್ಸನಾ ನೆಟ್ಟಗೆ ಮಾಡೋಲ್ಲ. ಕೋಪ ಮಾಡ್ಕೋಬೇಡಿ. Please.....

     ಸರಿ ಈಗ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಬರ್ತೀನಿ,

ನನ್ನ ಪ್ರಶ್ನೆ: ಮನಸನ್ನ ನಮ್ಮ ಹಿಡಿತದಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳೋದು ಹೇಗೆ? ಇದರ ಬಗ್ಗೆ ನಿಮ್ಮ ಸಲಹೆ, ಸೂಚನೆ ಮತ್ತೆ ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳನ್ನ ತಿಳಿಸಿ. ಮತ್ತೆ, "ಇವನೆನಪ್ಪ ಖಾಲಿ-ಪೋಲಿ ಸುಮ್ನೆ ಕಾಲ ಕಳೆಯೋಕೆ ಏನೇನೋ ಹೇಳ್ತಾನೆ, ಇದರಿಂದ ನಮಗೇನು ಭಾಗ್ಯ" ಅನ್ಕೋಬೇಡಿ. ದಯವಿಟ್ಟು ಆದಷ್ಟು ನಿಮ್ಮ ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳನ್ನ ತಿಳಿಸಿ. ಯಾಕಂದ್ರೆ, ನಿಮ್ಮ ಉತ್ತರಗಳು ನನಗೆ ಸಮಾಧಾನ ನೀಡಬಲ್ಲವು.

--

ಧನ್ಯವಾದಗಳು

ನಮಸ್ಕಾರ

ಏನಪ್ಪಾ ಇವ್ನು ಶುರುವಿನಲ್ಲೇ ನಮಸ್ಕಾರ ಮಾಡ್ತಿದ್ದಾನೆ ಅನ್ಕೋಬೇಡಿ, ಬ್ಲಾಗ್ ಗೆ ಹೊಸಬ ಏನು ಬರೆಯೋದು ಅಂತ ಅರ್ಥ ಆಗ್ಲಿಲ್ಲ. ಸುಮ್ನೆ ಕುತೂಹಲಕ್ಕೆ ಅಂತ ಬ್ಲಾಗ್ ಶುರು ಮಾಡಿದ್ದೀನಿ. ನಿಮ್ಮ ಅನುಭವ ಅಥವಾ ಸಲಹೆಗಳು ಇದ್ರೆ ಹೇಳಿ, ನೋಡೋಣ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡ್ತೀನಿ.

ಇನ್ನು, ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳ್ಕೊಳೋದು ಏನು ಇಲ್ಲ. ಇಲ್ಲೇ ಬೆಂಗಳೂರಲ್ಲೇ ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಕೆಲಸ ಮಾಡ್ಕೊಂಡು ಆರಾಮಾಗಿದ್ದೀನಿ. ಒಂಟಿತನ ತುಂಬಾ ಇಷ್ಟ, ಆದ್ರೆ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ತುಂಬಾ ಬೇಜಾರು. ಏನ್ ಮಾಡೋದು? ಎಲ್ಲಾನು ಅನುಭವಿಸಬೇಕಲ್ಲ? ಸರಿ ಹಾಗಾದ್ರೆ, ಏನಾದ್ರು ಹೊಸ ಐಡಿಯಾಗಳು ಇದ್ರೆ ಹೇಳಿ.